දිල්....

  අහස කොයින්ද හැඩ  සදේ නුඹ නැතිව සද කොයින්ද හැඩ තරු නුඹ නැතිව ඉතින් අහස... නුඹ ලස්සනම මහ කළුවර රෑට

  පොතක්        ඒක අමුතුම ලෝකයක්.එකම පොතකින් ඔබත් මමත් දකින ලෝක විවිධාකාරයි.        විටෙක පොත් ඔබේ ජීවිත කතාවම විය හැකියි. එය කියවන ඔබට ඔබවම මැවී පෙනේ. නුබ හිර කරන් ඉන්න සිතුවිලි ලේසියෙන්ම සැහැල්ලු කරගන්න පුළුවන් තැනක් වේනම් ඒ පොතයි.      තිරයක මවාපාන එතුළ අපි දකින රූප ඇත්තටම රාමුවක්.අපි ඔක්කොම ඒ රාමුවේ හිරවෙනවා. ඒත් පොතක්....විටෙක අපි නොහිතන ලෝක වල පවා සැරිසරවයි.   නුබ නොවිදි ජීවිත විදින්නත් විදීම් මෙන්ම විදවීම් දකින්නත් එය තමන්ගේ කරගන්නත් තරම් මේ සමත් ය. හරියටපොත කියන්නෙත් ඒක වෙනමම හැගීමක්. ඒ හැගීම එකඑක්කෙනාට වෙනස්.        ඒක ඇතුළෙ නෑ රාමුවක්.ඔයා දකින ,මම දකින ලෝකය ලෝක දෙකක් වෙනවා එකම පොත ඇතුළෙ.අපි කැමති විදියට අපි කැමති චරිත අපේම අධ්‍යක්ෂණයෙන් රගදක්වනවා අපි  පොත  ඇතුළේ. ඉතින්....      පොතක් කියන්නෙම සීමා නැති,රාමු නැති ,විටෙක අපි අපිවම එතුළ රගදක්වගන්න අමුතුම ලෝකයක්🌎 .

නුබේ ප්‍රේමය මට හිමි         නැතත් මගේ ප්‍රේමය නුබට              හිමිය නුබේ සිනහව මට හිමි         නැතත් මගේ කදුළ නුබ                     නමින්මය නුබේ කදුළ මා නමින්             නොවුණද මගේ සිනහව නුබ නමින්       පමණය දෑත් පටලන් ඉන්න බැරි           වුණත් මා හදවතින් නුබේ                   ළගමය නුබට මා ළග ඉන්න ඉඩ            නැතත් අයිතියක් නැතිවම තවම මා නුබ ළගමය ඉතින්,,..... අයිතියක් කුමට මට නුබ            ගැන මා හිමි අහිමි වීමක් නැතිවම නුබට  ආදරේය

           ප්‍රේමය කියන්නෙ ම අරුමයක්. අත් හැරෙන බව දැන දැනත් කිසිදිනෙක හිමි නොවෙන බව දැන දැනත් සමහර තැන් වල හදවතින් තදින් අල්ලා ගනී.      ඔව් ප්‍රේමය කියන්නෙම අමුතු දෙයක්. මුළු ලෝකයම ඔබට එපා කියද්දි මුළු ලෝකයාම ඔබව අතාරින්න සූදානම් වෙද්දිත් නුඹ අසීමිතව තව තවත් ප්‍රේම කරයිද?  ඔව් නුඹ ප්‍රේම කරයි. ලෝකයක් ඉදිරියේ කෙතරම් පීඩා බාධක ආවත් නුබ ප්‍රේම කරයි.      අනෙකාව නුඹට කෙතරම් දැනෙනවද එතරම් ඒ දැනෙන තුරු නුඹ ප්‍රේම කරයි. නුඹ තනි උනත්  ප්‍රේමය අත නොහරී.  නමුදු නුඹට අනෙකා දැනීම නැති වූ මොහොතේ නුබ ප්‍රේමයත් අතහරී.        එතෙක් ලෝකයා නුබට එරෙහි වුවත් දිනක අතහැරෙන බව දැන සිටියත් නුබ ප්‍රේම කිරීම අත නොහරී. හිමි වුවද අහිමි වුවද නුබ ප්‍රේම කරයි. ඒ නුඹට අනෙකා දැනෙන තුරු ය. සිතින් බැඳෙනා ප්‍රේමයක අන්තයක් නැත කිසි දිනේ ගතින් හිමි නොවුනත් සිතින් ජීවය තිබේ සැමදිනේ බොහෝ දෙනෙක් නො හදුනනා දෙය එයයි ප්‍රේමයේ...

ප්‍රේමයට ගළපපන් වචනවලින් නිර්වචනයක් අල්තිනායිටත් බැරි වුණේ  ගළපගන්නට ඇගේ ප්‍රේමයට අර්ථයක් අල්තිනායි උබ කරෙත් ප්‍රේමයක් දුයිෂෙන් නුඹට නොකී  කතාවෙත් තිබුණෙ ඔහුත් නොදත් ප්‍රේමයක් දුයිෂෙන් උඹට කළ ප්‍රේමය දනී පොප්ලරයින් පමණක් ඒකයි අදත් නුඹ දුටුවිට  සුසුම්ලෑවේ පවනින් ඉතින් ප්‍රේමයට කිම නිර්වචනයක් ස්ටෙප් තඹ බිම් මැද පොප්ලරයින් නැතත් වසන්තය එනතෙක් බලා හිදිනා  අල්තිනායිලා දුයිෂෙන්ලා ඇත  අදටත්.....

  ප්‍රේමී  නුඹ             මාගේ ආලේ පැටලී         සුකුමාලී දෙනවාදෝ  පුරවා ප්‍රේමේ හාදු මැදින්            වස්සානේ නුබය මාගේ     හිමිකාරි නුබය මාගේ      මනමාලි සැගවෙනවාදෝ    පපුතුරේ  රහසේ ගුලි වී      හාදුවේ පිච්ච සුවද රැදි         බාරි සුවදය නුබ මගේ     නාරි මාගේ නේදෝ  මේ   පිච්ච මලි දිවිතුරා නුබ දැන් මා  හුස්මේ

        හිතන්න ඔබ ඔබට වනවාට අකමැති දෙයක් තවත් කෙනෙක්ට වනවාට කැමති ද? නෑ නේද? එහෙම හිතන්න පටන් ගත්තහම තමයි කෙනෙක් අන්න එතනින් තමයි පරාර්ථකාමීත්වය ගොඩනගාගන්නෙ.             ආත්මාර්ථකාමීත්වය , මේ දේ මට විතරයි. වෙන කිසිකෙනෙක්ට මේක අයිතිවෙන්න හොද නෑ. මට වඩා කවුරුත් ඉදිරියට යන්න හොද නෑ. කෙනෙක් මෙසේ තමා ගැන පමණක් සිතන්නේ නම් එම පුද්ගලයා ලෝකය දකින්නේ නැත. තමන් ගැනම අදිමානෙන් ඉද කටයුතු කරයි.          විය යුත්තේ එසේ නොවේ. ඕනම පුද්ගලයෙක් තම ජීවිතය තුළ මුලින්ම සිතන්නේ තමා ගැන බව ඇත්තකි. නමුත් අප ජීවිතය තුළ අනෙකා ගැනත් සිතිය යුතුය . අනෙකා පරයා යාමට උත්සාහ කරන මොහොතේ අනෙකාට උදව් කරමින් ඉදිරියට යාමට පියවර ගැනීම හරිම ලස්සනයි . කෙනෙකුගේ දියුණුවට ආත්මාර්ථකාමීත්වයට වඩා පරාර්ථකාමීත්වය බලපායි. එවන් පුද්ගලයින් තුළ කිසිම විටක තමා ගැන කලකිරීමක් හට නොගනී.       පරාර්ථකාමී වන පුද්ගලයා තමාට නොදැනීම දියුණුව කරා ඉතා ඉක්මනින් ගමන් කරයි. ඔබ ආත්මාර්ථකාමියකු වනවා ද පරාර්ථකාමයකු වනවාද කියා තීරණය කරන්නේ ඔබේම සිතුවිලි ය.   ...

නිදා සිටිනා නෙතු පියන් තුළ  හුරුවෙලා නුඹ විඩා නිවාලන්නට අද මට වෙහෙසයි නුඹට මෙන් නොව බැරිය තවත් නුබේ විඩා මට නිවන්න එපා එන්නට තවත් නම් නුඹ  බරයි මගෙ නෙතු පියන් අද දරාගනු බැරි තරමට 

  කාන්තාවන් ගැන වැරදි අර්ථකථන දෙන්නේ - " ඇය විසින් ප්‍රතික්ශේප කල පිරිමියෙක්                               හෝ,    ඇයට ඊර්ෂ්‍යා කරන ගැහැණියකි....! ලෝකය තුළ කාන්තාවට තනිව ජීවත්විය හැකිද?              බෑ  කාන්තාවට මේ සමාජයේ තනිව ජීවත්විය නොහැක. ඒ සියල්ලක්ම පවසන්නකි.         ඔබ කාන්තාවක් ද යන්න වැදගත් නැත. නමුත් ඔබ ශක්තිමත් ද  ඔබ දුර්වල ද යන්න වැදගත් වේ. ඔබ ශරීරය නොව සිතින් ශක්තිමත් නම් නම්න් ඔබ ශක්තිමත් ගැහැනියකි.  නුඹ ඉක්මනින් මානසිකව කඩා වැටෙනවානම් නුබ දුර්වල ගැහැනියකි.       ඔබ දුර්වල වීම ඔබ ඔබටම කරගන්නා වූ හානියකි.  ඔබ දුර්වල වනවිට සමාජය ඔබව තව තවත් පෙළයි. හිංසා කරයි. නමුත් නුඹ ශක්තිමත් නම් නුබේ අභියෝග වලට , මුහුණ දීමට වන ගැටලුවලට එඩිතරව මුහුණ දෙනවා නම් සමාජය ඔබට  යමක් කීමට පෙර යමක් කිරීමට පෙර දෙවරක් සිතා බලයි. මන්ද ඔවුන් ඔබට බිය වේ. ඒ නුඹ ශක්තිමත් නිසාය.          පිරිම...

  වක්කඩ ලග දිය වැටෙන තාලයට.. වක්කඩ ලග දිය වැටෙන තාලයට තිත්ත පැටවු උඩ පැන නැටුවා... වැස්ස වහින්නට ඉස්සර අහසේ වළාකුලෙන් විදුලිය කෙටුවා... කිව්වට වස් නැත, නිල් නිල් පටින්, කටරොළු මල් වැට කෙරුවා.... තුන් දවසක් අමනාපෙන් සිටි කළු, නෝක්කඩු බැල්මෙන් බැලුවා.... ගල මතුපිට මල පිපෙන්න, මල වට බඹරිදු නටන්න, වැහිවැහැලා ගග පිරෙන්න ගග උතුරා හිත පිරෙන්න.... ගලා හැලෙන වැහි වතුර වගේ නුඹ හිනාවෙයන් කළු හිනාවෙයන්  වෙලා මගේ හිත ඉනාවකින් තව හිනාවෙයන් කළු හිනාවෙයන් .... ගායනය- පණ්ඩිත් ඩබ්ලිව් .ඩී.අමරදේව  තනුව- පණ්ඩිත් ඩබ්ලිව් . ඩී අමරදේව  පද රචනය- මහගමසේකර                  වක්කඩ යනු කෘෂිකර්මාන්තය, ගැමි සිරිය සමඟ බැදුණු සුන්දර වචනයකි. වක්කඩ ළග දිය ,ජලය වැටෙන තැන තවත් සුන්දර තැනක්. අහස් දියෙන් ගොවිතැන් කරන ගොවීන් එම කුඹුරට අවශ්‍ය ජලය ඇළකින්, දොළකින්, වැවකින් ලබා ගැනීමට උපකාරී වන ස්ථානයයි. වක්කඩ මගින් කුඹුරට ජලය ලබා ගන්නවා මෙන් ම ජලය පිට කර යැවීමට උපකාරී වෙනවා. වක්කඩ ලග දිය වැටෙන තාලයට තිත්ත පැටවු උඩ පැන නැටුවා...           ...

  ආදරය නුඹ අඳුරු           ගුහාවක් පුංච්ම එළියක් නැති ද   කොහෙවත්  මට මාද අතරමං කළ    සුයාමක් කොහේ  දෝ එළියක්  නැති ද මේ නම් මහ මුලාවක් දල්වන්න අදුරේ             එළියක් අතරමං වුණු මේ           ගුහාවක් එවනවා ද පන්දමක්        සුසුමින් ගිලෙන්න බෑ තවත් මේ අදුරේ   තනියෙන්

   ප්‍රේමය ඒ අකුරු තුන කියන්නෙම හරි අමුතු හැගීමක්.       ප්‍රේමයෙන් මුණ ගැහෙන්නන් ප්‍රේමයෙන් වෙන් වී යයි. තවත් විටෙක වෛරයෙන් මුණගැසෙන්නන් ප්‍රේමයෙන් එක්වේ. තවත් විටක ප්‍රේමයෙන් මුණගැසෙන්න ප්‍රේමයෙන් ම එක් වේ. තවත් විටෙක ප්‍රේමයෙන් මුණගැසෙන්න වෛරයෙන් වෙන්වී යයි.       ඉතින් මේ අකුරු තුන කියන්නෙම මහා පුදුමාකාර හැඟීමක්. එක එක්කෙනාට ප්‍රේමය මුණගැසෙන විදිහ , ප්‍රේමය ඔවුන් වටහා ගන්නා අයුරු මෙන් ම ප්‍රේමය ඔවුන් විදින  ආකාරය එකිනෙකාට වෙනස් ය.       ප්‍රේමය තුළ තුල අතහැරීම ප්‍රබල වූ හැඟීමකි. ප්‍රේමය කියන්නෙම අල්ලා ගැනීම ම නොව. ප්‍රේමය  කියන්නේ අතහැරීක් බව තේරුම් ගත යුතු දෙයකි.         සංසාරිකව හමුවන පෙම්වතුන් ප්‍රේමයේ විරහා වෙන් ප්‍රේමයෙන් ම වෙන් වී ගිය තැන් ප්‍රේම පුරාවෘත්ත වල පටන් අසන්නට දකින්නට ලැබෙන්නකි.       සීතා රාම්ට ප්‍රේම  කළා ය.  කාලි ශිවට ප්‍රේම කළා ය. රාධා ක්‍රිෂ්ණාට ප්‍රේම කළා ය. ඒ කිසි තැනක ඔවුනට ඔවුන් හිමි වූයේ නැත.       පාරු දෙව්දාස්ටත් ,  ...

  පාළුවට ගිය මගෙ සිරුර  කාලයක් ඉහිලුවා ඔබ දුන්නු  ඒ ගින්න තවත් ඉවසනු බෑ ඔන්න  ඇවිත් නිවාලන්න  මා වැහිබිංදු

  විචාරය පෙර දිනයක මා පෙම් කල යුවතිය සිය පුතු නලවනවා මගේම ගීයක් නැලවිලි ස්වරයෙන් ඈතින් මතු වෙනවා නුරාව වෙනුවට ඉදුනිල් දෙනයන  දයාව වෑහෙනවා සිනාසුනෙමි මම අවිහිංසක ඇය කෝල බැලුම් හෙලුවා හිරුට සදුට් නොකියා හොර රහසේ කාලය වියැකෙනවා නෙත් අදහන්නට බැරි ලෙස රූසිරි කෙමෙන් මැකී යනවා එදා වගේ තවමත් වැට අද්දර නාමල් පූදිනවා නොකා නොබී දුක් වින්ද අතීතය  යළි මට සිහිවෙනවා.... පද රචනය- සුනිල් සරත් පෙරේරා  සංගීතය - පණ්ඩිත් ඩබ් .ඩී අමරදේව  ගායනය- පණ්ඩිත් ඩබ්. ඩී අමරදේව                 `` පෙර දිනයක මා පෙම් කල යුවතිය සොය පුතු නලවනවා ´´ මෙම ගීතයේ ,මෙම පදය ඇසූ සැනින් බොහෝ දෙනාට සිහිපත් වන්නේ,යම් පෙම්වතෙකු,ඔහුගේ හැරගිය කළින් පෙම්වතිය ඇගේ දරුවකු නළවන අයුරුයි.නමුත් මෙහි ගමය වී ඇති සැගවී ගිය රසය මහත් වූවකි .            මේ ගීතය ශ්‍රවණය  කරන කොට ඕනෑම කෙනෙකුගේ හිත අතීතයට ඇදී යනවා.ඇතැම්  ගීත ශ්‍රවණය කරන කොට ශ්‍රවණය කරන්නාගේ හිත වර්තමානයේ නවතිනවා.ඇතැම් ගීත ශ්‍රවණය කරනකොට  ශ්‍රාවකයාගේ සිත අනාගත ලෝකයේ හීන සිහින ...

  නුඹට හමුවුණි  ද   හසුන මා හැර ගිය බව     නුඹව එසේ ලීවේ නොහිතා මා   ගැන කල නිසා නුබට පමණක්   ආලය වැරදිලාවත් එනු    එපා බලන්නට ලලනාවන්ගෙ   හැඩ එහෙම වුණොතින්   හසුවේවි මගෙ මුසා බහ      නුබට මගේ නග්නය නොවේ පමණක්   අද ගල්වෙලා මගෙ තුන්   භිතම කෙසේ ඉන්නද නවතා වැටෙන   කදුළු  අහෝ..... ගල්වෙනු මා ද මේ  ගලට අද අප්සරාවක්ලු මා හරි     හැඩැති  ගලේ කෙටුනේ  නුඹත් නොබැලූ මගේ   රුව අනේ.... නුබට සැලවනු එපා මේ   පවත උන්ට මා දැන්   අප්සරාවක්ලු

  පන්හිඳත් ගොළු වී හඩයි හැම රෑක ඉකිගසා නුඹ සිහි වී පන්හිඳත් අද රහසේම  තනි වී අදුරට ඇයිද වෙළෙනුයේ   මෙතරම් විරහවක් ප්‍රේමයේ  සගවනු බැරිද දහවලින් අදුරේ හඩන කදුළැල් හිමි නැතත්  තුරුලුවන්නට දෑස් වසා හිත පුරා නුඹ සිඹින්නට හැම රෑකම නුඹට නොදැනිම මගේ කරගන්නවා මම නුඹව..

      මම නුබට නිදහසේ ඉගිලෙන්න ඉඩ හරිමි. නුඹ නිදහසේ ඉගිලෙන්න. නමුදු වැඩිදුර පියාසර කිරීමට නොයන්න. මන්ද නුබේ අත්තටු සුළඟට පවා ඔරොත්තු නොදේවි. ඉතින් සෙමෙන් වැඩි දුර නොයා සිත්සේ පියාසර කරන්න. එතකන් මා බලා හිදින්නෙමි. නුබේ ලෝකය ඒ මගේ ලෝකය සලනු ඔය තටු ඈත ගුවනට පියාඹා ඉඟිල යන්නට පුංචි සියතෙක් විලසින ඒත් ප්‍රේමිය,...... වැඩිදුර නොයා   ඉනුමැන මා දෑස මානේ හිදින්   කුමරිය නුඹේ සිනහව මගේ   සවනට ඇසෙන මානෙන් තටු සලා   ඉනු

         ලෝකය මැවූ සුන්දරතම දෙයකි කාන්තාව.  ඇගේ රූපය සිත් ඇදගන්නා සුලුය. ලෝකය සුන්දර කරන්නේ ගැහැනියයි.          ගැහැණිය කියන්නේ එක්තරා විදියක පොතක්. ඒක හැම දෙනාටම කියවිය නොහැකි අමුතු භාෂාවකින් හැඟීම් ගොඩකින් පිරුණු පොතක්.            ගැහැනිය කිනම් හෝ දිනක පිරිමියකු අතට පත්වන පොතකි. එතුළ එම පොත කියවිය නොහැකි පිරිමියෙකු අතට පත්වුවහොත් ගැහැනිය යක්ෂණියක වේ.        ගැහැණියට පාර්වතී දේවිය වීමටත් කාලිය වීමටත් ගතවනුයේ ක්ෂණික තත්ත්පරයකි. ගැහැනිය පාර්වතිය කරනුයේත් විටෙක ඇය කාලි කරනුයේත් පිරිමියාමය.         ලෝකයේ සුන්දරතම නිමවුම් අතරින් අදහාගත නොහැකි නිමැවුම වන ගැහැනිය කිසිදා කියවිය නොහැකි පිරිමියකු අතර පත් නොවිය යුතු පොතක් වන්නේ එහෙයිනි. ඇය පාර්වතියක් වීමට නම්  කාලියක් නොකර ගත යුතුය.        ඇය  ඇගෙ සියල්ල පිරිමියා වෙනුවෙන් කැප කිරීමට ඕනෑම මොහොතක සැදී පැහැදී සිටියි. ඇයට ආදරය ලැබෙන තැන ඇයට ආදරය දැනෙන තැන ඇගේ ආත්මය ම පුදයි. නමුත් එතැනින් ඇයව රිදවනව...

 සන්නාලියනේ සන්නාලියනේ  සන්නාලියනේ සන්නාලියනේ  මේ හිමිදිරි උදයේ සන්තෝසෙන් ඔබ හිනැහී හිනැහී කාට ද ඇදුම වියන්නේ කාටද ඇදුම වියන්නේ  මාලගිරා තටු සේම රුවින් යුතු  නිල්වන් ඇදුම වියන්නේ  කාටද ඇදුම වියන්නේ  මාලගිරා තටු සේම රුවින් යුතු  නිල්වන් ඇදුම වියන්නේ  ඊයේ ඉපදුනු කුලුදුල් දූටයි මේ පොඩි ඇදුම වියන්නේ  සන්නාලියනේ සන්නාලියනේ  මේ හැන්දෑ යාමේ හැඩ වැඩ දමලා ලස්සන කරලා කාටද ඇදුම වියන්නේ  කාටද ඇදුම වියන්නේ  සැන්දෑ අහසේ රන්වන් පාටින්  දිලිසෙන ඇදුම වියන්නේ  කාටද ඇදුම වියන්නේ  සැන්දෑ අහසේ රන්වන් පාටින්  දිලිසෙන ඇදුම වියන්නේ  ඒ කුලුදුල් දූ දීගෙක දෙන්නයි මංගල ඇදුම වියන්නේ  සන්නාලියනේ සන්නාලියනේ  සීතල හද එළියේ මැළවුණු මුහුණින් වෙව්ලන දෑතින් කාට ද සලුව වියන්නේ  හීතල සලුව වියන්නේ  කණකොක් තටුවේ සුදුමැලි පාටින්  සීතල සලුව වියන්නේ  කාටද සලුව වියන්නේ  කණකොක් තටුවේ සුදුමැලි පාටින්  සීතල සලුව වියන්නේ  මියගිය ඇයගේ මිනිය වහන්නයි සීතල සලුව වියන්නේ  ගායනය- ආචාර්ය පණ්ඩිත් ඩබ්.ඩී.අ...

  සයනය පුරා     වැතිරෙන්න ආසයි මටත්     සැතපෙන්න කිසිදා දෑස්           නොහරින්න සිහිනයක ගුලි වී නිදන්න සිහිනයේ තුන්‍ යම    පුරා නුඹව පමණක්       දැකගන්න ඒ උණුසුමේ හාදු      වැහි  නුබම වෙනුවෙන්      පූදන්න  අවැසි මට     සිහිනය නුබ නමින්ම  වෙන්    කරලන්න..   

  කොටු වූ රූලේ පිටු අතර කුරුටු ගාන්නට පෙර නුබේ පෙම පන්හිඳත් අකමැති රූලේ කතාව නුඹට තිබුණේ විසිකරන්නට  ඉරා කල් ඇතිව නුඹ ප්‍රේමයේ ස්වේත පත කාලයට ඉඩ දී බලා සිටි වරදට මදකටවත් නෑ ඉඩක් තව  කොටුරූලේ පිටු අද  අවසන් කර තබා ඇත අපෙ කතාවේ නිමාව.

       මට දැනෙන තැන. ඒ නුඹ ඉන්න තැන. මට ඇවැසි දෙය . ඒ නුබේ  කාලය. මම මට ප්‍රේම කළේ ය. ඒ නුඹ   හමුවීමට ප්‍රථමය. මා දැනුදු ප්‍රේම කරයි. ඒ මා මට පමණක් ම නොවේ. ඒ ප්‍රේමය  නුඹටම පමණක්ම පමණි.         නුඹ  මා අසලින් සිටින  හැම තත්පරයක්ම මා විදිමි. අද ද හෙට ද මතුවට ද මා නුඹවම සොයයි.  මට අවැසි නුඹේ සිනාව පමණි. මට අවැසි නුඹේ ඔය සුවඳ පමණි.         ඉතින් ප්‍රේමිය,,.........        මා මෙන් නුඹද මට ප්‍රේම කරන බව මා දනී. මේ ජීවිතය අපි ආදරයෙන් මත් කරමු. ඉතිං ප්‍රේමිය අපි සිත්සේ ප්‍රේමය විඳිමු.      මා නැවත නැවතත් නුඹට ප්‍රේම කරන බව නොපවසා සිටින්නෙමි. නුඹද මට ප්‍රේම කරනා බව කිව යුතු නැත.      නිදහස් ඒ පිය නගමු ප්‍රේමයේ අන්තය හමුවන තෙක් අපි මෙසේ ඇවිද යමු.  මේ ඒ ඍතුව යැයි හැම මොහොතක්ම ගෙවමු...

  බිහිගල, වඩුව කෙටූ ගල වුන හැටි              කුරුණෑගල කොළඹ අංක පහේ පාරේ දඹදෙණිය නගරය ආසන්නයේම තියෙන මහා  ගල් පර්වතය හඳුන්වන්නේ වඩුවා කෙටු ගල යන නමින් යන එන ඕනෑම කෙනෙකුට මෙහි පඩිපෙලක් ගලේ මැද එනතුරු කොටලා තියනවා දකින්නට පුළුවන්. මේ කියන වඩුවා කෙටූ පඩිපෙළ තමයි ඒ දකින්නට තියෙන්නෙ. මීට හොඳ කතාවක් ගෙතිලා තියෙනවා. දඹදෙණිය මුලින්ම රාජධානියක් කළේ තුන්වෙනි විජයබා රජතුමා. එතුමා වන්නියේ ඉඳලා දෙමළ ත්‍රස්තවාදීන්ට බියේ දඹදෙණි මහා ගල උඩ මාලිගය හදාගෙන සේනා රැස් කරලා යුද්ධ කරලා ලංකාව එක්සත් කළා. එතුමා බොහොම රටට සේවය කරලා තියෙනවා. ඉතින් විජයබා රජතුමාට ඕනෑ වුණා ගලින් සිංහාසනයක් හදන්ඩ. මේ සිංහාසනය සියලු සුභ සංකේත යොදා සකස් කරන්ඩ හැකි ගල් වඩුවෝ හෙව්වා. දෙන්නෙක් හම්බවුණා. එක් ගල් වඩුවෙක් ' ධීන පරඩු' යන නමින් හැඳින්වුණා. අනෙක් ගල් වඩුවා   ' සුන්ධපරඩු ' . ඉතින් මේ දෙන්නටම කාරිය බාර කළ රජතුමා ඉතා හොඳින් වැඩේ කරපු අයට ගම්වර තෑගිබෝග ලබාදෙන බවට ප්‍රසිද්ධ කළා. තමන් දන්න ශිල්ප යොදමින් දිවා රෑ නොබලා මේ දෙන්නා වැඩේ කළා. හැබැයි සුන්ධ පරඩු දක්ෂයි.  ලස්සනට හොඳ න...

 පන්හිඳත් ගොළු වී හඩයි හැම රෑක ඉකිගසා නුඹ සිහි වී පන්හිඳත් අද රහසේම  තනි වී අදුරට ඇයිද                වෙළෙනුයේ  මෙතරම් විරහවක්     ප්‍රේමයේ  සගවනු බැරිද              දහවලින් අදුරේ හඩන                 කදුළැල් හිමි නැතත්  තුරුලුවන්නට දෑස් වසා හිත පුරා නුඹ සිඹින්නට හැම රෑකම නුඹට නොදැනිම මගේ කරගන්නවා මම නුඹව..