දිල්....

  ප්‍රේමය නමින් කවි නොලියුණත් මා අතැති පන්හිදෙන් ප්‍රේමයේ කවි වැල් ගැයේ  සැම විටම මා හදවතේ  නුඹ නමින් ප්‍රේමය නොදත් මා ඔබෙ ප්‍රේම නෙත් වලින් අරුත් ගන්වලා අද මගෙ දිවි මඩලම ඔබ නමින් 

         ඔබේ වර්ණය සුදු ද ? ඔබේ වර්ණය කළු ද ?       මම සුදුයි. මම කලුයි. ඔබ සිදු වුණත් ඔබ කළු වුණත් ඉන් ඵලක් නැත.         සුදු මිනිසා කළු මිනිසාට වඩා සිතන පතන ආකාරය වෙනස් ද?  සුදු මිනිසුන් සියල්ල ම සිතන්නේ ක්‍රියා කරන්න එකම ආකාරයකට ද?          ඉතින් ඔබ සුදු වුණත් කළු උනත් ඒ පාට දෙකක් පමණි.  ඒ පාට දෙකේ ම ඇත්තේ එකම ලස්සනකි.         ඒත් නුඹේ සිත  සමේ පැහැයට සමාන නොකරන්න. කළු ඔබේ සිත සුදු විය හැකිය. සුදු ඔබේ සිත කළු විය හැකිය.        ඔබ සුදු වුවද  කළු වුව ද විය යුත්තේ ඔබේ සිත, එනම් සිතුවිලි පවිත්‍ර වීම පමණි.         මන්ද සුදු වුණත් කලු අප හැම දෙනාගේම රුධිරය එකම පැහැයකි. ඒ රක්ත පැහැ රුධිරයයි සුදු කළු වන සමාජයේ බෙදී සිටින සෑම මිනිසාගේම නහර වල දුවන්නෙ.

                  දඹදෙණි රාජධානියත්, කුරුණෑගල් පුර රාජධානියත් අයියයි මල්ලියි වගේ. බොහෝම  සමීපකම් තියෙනවා. කුරුණෑගලට කිට්ටුව ඕනෑම කෙනෙකුට ඉස්සරවෙලාම පෙනෙන්නේ ඇතුගල. ඇතුගල  හරියට ඇත්තෙක් දණ නමාගෙන වකුටු වෙලා ඉන්නවා වගේ පෙනෙන්නේ. ඇතුගල වටේට තව විශාල ගල් පර්වත රාශියක් විසිරිලා තියෙනවා. ආඳාගල, ඉබ්බාගල, කුරුමිණියාගල, එළුගල, කිඹුලාගල, කොළ පැලැල්ල මේ ඒ ගල්වලට දීලා තියෙන නම්.               ඉතින්  මේ ගල් වලට් නම් හැදුන හැටිත් හරි අපූරු කතාවක්. බොහොම ඉස්සර  කාලෙක මේ කුරුණෑගල  ප්‍රදේශයට දැඩි නියගයක් අල්ලලා තියෙනවා. ගහකොළ මැරිලා ගියා. සතාසීපාවා මැරිලා ගියා. හේන් කුඹුරු පාළුවට ගියා. බොන්න වතුර ටිකක් නැතිව ගියා. හරිම රස්නෙ. මිනිසුන්ට ඉන්න හිටින්න බෑ. ඉතින් වටේ තිබුණ හැම ඇළ, දොළ, වැව් හිදී ගියා.  හැබැයි ඇන්නොරු වැවේ විතරක් වතුර ටිකක් ඉතුරු වුණා. ඇන්නොරුව කුරුණෑගල නගරය ළඟමයි තියෙන්නෙ. ඉතින් දවසක් මේ මහා නියගය කාලය ඇතකු, ඉබ්බෙකුයි, කුරුමිනියකුයි  එළුවෙකුයි, කිඹුලෙකුයි  වැවෙන් වතුර ...

  කතක් විදිනා දුකක් දන්නා එකෙකු නැත මේ ලෝ තලේ ඇගේ පිරුණු ලැම සිනිඳු සම රාගයෙන්  මත් දෙතොල්  රස දන්න  උන් ඇත හැමතැනේ එකෙක් නෑ නැවත මොහොතකට සිතුවේ  කතකගෙ වේදනා කිසිදිනේ  හැමඑකා බැලුවේ  විදින්නයි ඇගේ රූ සපු රටා..

  අනාරාධිත වුවත් නුබෙ හුස්ම ආරාධිතයි ඒ හැගුම අසම්මත නම් එපෙම සම්මත කවක් නොලියේ ද කිසිදින ගැයෙන තනු මුසු කරයි නම් නද වැයෙන හඩ මියුරුයි ද සදහට ගැයෙනුයේ ප්‍රේමයමද නුබෙන් මට නැති ද විරහවේ කවක්  මතුවට අසම්මත වූ පෙම් කවක් තුළ  ප්‍රේමයමද  සැගවුණේ පද තුළ   කවිය ගයා නිමක් වන විට මුල් පදේ රහ කොහෙගියේදෝ අවසනට පෙර නැවතූ පදෙන් නුඹ හෙට  අරඹන්න කවක් අලුත් තාලෙට ඒ ගැයූ ගීයම හිමීට  හැකිනම් තබන්න කවිය පුරාවට රහ හරි ලස්ස නට..

      නුඹ ද මා ද අප ලබන ජීවිතේ කිසිදා අප ඉල්ලා ලබාගත් දෙයක් නොව. එය අපට ලබා දෙන්නනක් ඉතින් සතුටින් වුව අසතුටින් වුව අප එය භාරගත යුතුයි.               ජීවිතය මහ මුහුද වගේ පිටින් අපේ ජීවිතය බලන හැමෝම සුන්දරව විදිනවා. බලනවා. බලල ලස්සනයි නේද කියලා යනවා. මුහුද බලලා රළ පාගල යන කවුරුත් දකින්නෙ මුහුදේ ලස්සන විතරමයි. ඒත් මුහුදේ ඇතඇතුළාන්තය  ගැඹුර දකින්නෙ ම නැති තරම්. හැමදාම එකම විදියට රැලි ගගහා වෙරළට එනවා යනවා. ජීවිතයත් ඔහේ ගලාගෙන රැළි නග නග තියෙනවා.        මුහුද අකමැති ඇති හැමදාම සිඹින එකම වෙරළ හැමදාම දකින්න. ජීවිතත් එහෙමයි. ඒත් මුහුද වගේ දරාගන්න.          හැමෝම ලස්සන දකින මේ මුහුද වෙලාවකට රළු වෙනවා. සිතන්න සුනාමිය කෙතරම් කුරිරු ද? සිතා ගත නොහැකි නිමේෂයකින් ආපු සුනාමිය වගේම අපේ ජීවිතවලට ද නොසිතූ මොහොතක නොසිතූ අයුරින් ප්‍රශ්න එනවා. මුළු ජීවිතයම කළඹන්න පුළුවන් තරම් ඒ ප්‍රශ්න වට්ටනවා. ජීවිතයේ මුහුණ දුන්නු  අන්තෙටම වැටුණු  අත්දැකීම්, කතාවක් හැමෝගෙම ජීවිතවල සුනාමිය වගේ සැඟවිලා දැන් මුහු...

 දුකේ මිහිරි රස ලියන විට කුරුටු කර කවිපද පන්හිද හඩනු කිම දිනක රසය එයයි කීමට ඇති කතාවේ සැගවුණු තැන හිර කරපු සිතුවිලි නුඹ පමණක් දනී  අකුරු කළ නිසා හිමීට ඉතින් පන්හිඳ රකිනු පිටු තුළ  නුබේ වූ මගේ සිත පරිස්සම් කර...

  ගීතය විචාරය   බලා වැලපෙමි නෙලාගනු බැරි හන්තාන සිහිනේ  දරා නෙත් අග දොවා සිත් මල  ගොතනු මැන ළදුනේ  සංසාර සිහිනේ  වැහි පබළු යට  රගමඩල මැද  ඔබේ... දෑතේ තුරුළු වෙන්නට  බිසෝ හැර ගිය  ලසෝ රග හළ අමාවක අදුරේ  ගොතනු මැන ළදුනේ  වඩින තුරු සද දුරින් ඉන්නම්  තරු ඇදුරු පෙම් ගී අහන්නම් සොදුරු ඒ සද දියේ එන්නම් ඉදිනු මැන සොදුරේ  හන්තාන අරණේ  පද රචනය -  ජානක සිරිවර්ධන  ගායනය-  පණ්ඩිත් ඩබ් . ඩී අමරදේව , උමාරියා සිංහවංශ           මෙය හන්තාන අඩවිය පාදක කර ගත් ගීතයකි. අපි හන්තානේ කිව්ව ගමම දන්නවා මේ කියන්නෙ පේරාදෙණිය සරසවියේ ප්‍රේම කතාවක් කියලා. නමුත් මේක අපි අහල තියෙන කතාව නම් නෙවෙයි මේක ඇතුලේ කියන්නේ ගැහැණු ළමයා වැලපෙන්නේ ප්‍රේමයක් වෙනුවෙන් තමයි. හැබැයි අපි හිතෙන්න ප්‍රේමයක් වෙනුවෙන් නෙවෙයි. සරලවම කියනවා නම් ඒක ඇතුලේ තියෙන්නේ සරසවි ශිෂ්‍යයාවක් සරසවි ඇදුරෙකුට පෙම් කරන කතාවක්. අන්න ඒක නිසා තමයි මේ හන්තාන සිහිනේ නෙලාගන්න මෙච්චර අමාරු වෙලා තියෙන්නේ.          සරසවි ඇදුරුවර...

මහාචාර්ය ආරියරත්න ඇතුගල සාක්ෂරතාව කොහොමද හඳුන්වන්නේ?         ඔව් සාක්ෂරතාව කියන එක ඉතාමත් පුළුල්  විෂයක්. මේ විෂය වාග් විදයාවෙන් බිදිලා තමයි සෙසු විෂයන්ට ගලාගෙන යන්නේ. එතකොට සාක්ෂරතාවය කියන්න ඉස්සෙල්ලා  තේරුම් ගන්න දැනගන්න හොඳයි අසාක්ෂරතාව කියන්නේ මොකක්ද කියලා. එතකොට එයින් මූලික වශයෙන් කියන්නේ කියවීමට නොහැකි කියන අර්ථය සාමාන්‍ය්යෙන්. නමුත් ඒ අර්ථය තුළ සැඟවුණු තවත් කාරණා තියෙනවා. අපි කිව්වොත් එහෙම රටේ ඉන්නවා හොඳම කලාකාරයෙක්. ඒ කලාකාරයා ගැන දන්නේ නෑ කියලා කියලා කියනවා නම් ඒක අසාක්ශරතාවය පිලිබඳ ප්‍රශ්නයක්. රටේ නායකයා හරි වෙනත් විශේෂිත පුද්ගලයෙක් ගැන ඇහුව දන්නේ නෑ කියනවා  නම් ඒක අසාක්ශරතාවය පිලිබඳ ප්‍රශ්නයක්. එතකොට ලිවීමේ කියවීමේ කාරණයක් නෙවෙයි.        එතකොට සාක්ෂරතාව කියලා කියන්නේ භාෂා අධ්‍යයනයෙන් පස්සෙ එන සංකල්පයක්. එතකොට මේකේ එන්නේ විවිධ කාරණා නිසා. සාක්ෂරතාව පිළිබඳ අධ්‍යයනය වාග් විද්‍යාවෙන් පටන් අරගෙන එක මානව විද්‍යාව, සමාජ විද්‍යා වගේ විවිධ විෂයයන් කරා ගමන් කරනවා. එතකොට මාධ්‍යයට එන්නේ මාධ්‍යයට තියෙන භාෂාව ලිඛිත හෝ කථික භාෂාව පමණක්ම...

  කියා ගනු බැරි                 වදන් දරා ගනු බැරි                   හිතින් අඩා වැළපෙන්නට ඉඩ  නැතත් සිනහසෙන්නට හැකිය  සැමටත් මුව වසා යන               සිනහවේ තිබේ බොහො දේ        මුලා වී කදුළක් හෙළනු බැරි    තැනේ සිනහව වසාගයි           මුවේ විදින විදවන ජීවන                නැවේ සැඩ රළට හසුවේ නොසිතූ   ලෙසේ දරාගනු බැරි තැන                    මෙසේ වසාගයි සිනහව සිත්අහිමියෙකු   සේ

  අන්තයක් නැති මේ             චක්‍රයේ දොම්නස් සොම්නස් මැද      අපේ සොයමින් සැපක් සැම         දිනේ ගලා යයි ජීවිත                      ඔහේ හැලෙනා කොළ ලියලනා      ගහේ වසිනා වැසි නියග                  වෙතේ ගලනා ජීවිත බාධක              පෙලේ සතුට මෙන් දුකත්                  උරුමවේ අහසට සද වට තරු                 දිලේ පිරී යන අහසේද තරු නැති     වෙතේ අහඹුවෙන් එනයන තරු වැල් මෙසේ කියා දී යයි පාඩම් බොහෝ     ජීවිතේ

 මගෙ දුවේ හොරෙන් විත් රහසක් කියන්නම් ඔබේ කනට කර අසාගෙන එය ඇයට කියනවා ද මා පනමෙන් ආදරේ කළ වග නුබෙ මවට දුවේ නුබයි මගෙ ලෝකය  එය දුන්නේ නුබෙ මවයි මා හට ඇය තැවේ අද සොවින් පවසන්න ඇයට තව තුටින් කල් ගෙවනු මැන මා හැර ගියද මේ ලොව මගේ ලොව දුවේ නුබ වග ඉතින් මගේ ලොව නුබේ මව ළග දමා ගිය බව පවසන්න තුටින් කනට කර විගහට අවදිව මගෙ දුවේ..... . .

ප්‍රේමයේ රතු රෝස      පොහොට්ටුවේ තිබූ මෘදු සුවද          අනුරාගයේ පෙති දිග හැරෙන හෝරාව      සරාගයේ කියා දේදෝ ප්‍රේමයේ       උන්මාදේ  වෙලා ගත් දාක කළු දුහුල් පට     රාගේ තත් ස්වරත් ගොළුවේද               රහසේ පෙති මිලින වී ගිලිහී යාදෝ        රහසේ ඉඩක් නොතබාම සිඹින්නට        සුවදේ

Abhisheka Wimalaweera ආදරේ හිතෙනවද අහනවා ඔව් මටත් ආදරේ හිතෙනවා හාදු මට දැනෙනවද අහනවා ඔව් මමත් උණුහුමක් හොයනවා කිරි වරම් නෑ නේද අහනවා කිරි නැතත් පපුවෙ ඉඩකඩ තියෙනවා  මුගුරක් අරන් ඇනපන් තදින්  භුමියට තාම පණ තියෙනවා හත් මාල නළල් පට නෑ සුදු නෙලුම් රෝස පෙති නෑ නෙත් අඳුන් යටින් ගලනා කඳුළැල් ඔබ දුටුවේ නම් නෑ මුගුරක් අරන් ඇනපන් තදින් භුමියට තාම පණ තියෙනවා ගිනි කඳුළෙන් දෙමට මලෙන්    නයි කඳුළෙන් නුග කොළයෙන් ඉපදුණු සත් පත්තිනි බල මහිමෙන් දිරිය අරන් පිපියන්.. මුගුරක් අරන් ඇනපන් තදින් භුමියට තාම පණ තියෙනවා.       සංක්‍රාන්ති ලිංගික ස්ත්‍රිය අද ගැහැනියක් ලෙස ජීවත් වන නමුත් ඇය ඉපදෙන විට පිරිමියෙකු ලෙස සැලකේ.  සංක්‍රාන්ති ලිංගිකයෙකු අද පිරිමියෙකු ලෙස ජීවත් වන නමුත් ඔහු ඉපදෙන විට කාන්තාවක් ලෙස සැලකේ.  සමහර සංක්‍රාන්ති ලිංගිකයන් හඳුනා ගන්නේ පිරිමි හෝ ගැහැණු හෝ පිරිමි හෝ ගැහැණු ලෙස හෝ නොවේ. අභිශේකාගේ මේ ගීතය හරහා පෙන්වනුයේ එවන් කාන්තවකගේ ප්‍රේමයේ ගැඹුරය.       සමාජයේ කතාබහට ලක්නොවන භූමි  වැනි කතුන් ඕනිතරම් ඇත.  ඔවුන්ට ද හිතක් ඇත. ආද...

  ආදරේ  ප්‍රාතිහාරී විල් තෙරේ මැද පිපුණ  නාරී නෙලා ගනු බැරි  ස්නේහවන්තී නුඹය මාගේ  ප්‍රේමවන්තී වින්ද ප්‍රේමය  ආලයේ තබා අත්සන  නීතියේ සිර කරා නුඹ  රාමුවේ වෙන් කළා අප මේ  ලෙසේ ඉතින්,.... තහනම් කුසුමය නුඹ මට අසම්මත වූ අප පෙම් කවේ සිඹිනු බැරි මගෙ කුසුම බලා සැනසෙමි මා අද නුඹව

  රැයකට නොවේ.... සේද රන් සිළ පාට කර එකින්නෙක ගැල්වුවත් ප්‍රේමයේ රාගය නුබට හිමි එකම රන් සිළ මා නොවේ නුබේ පතිනිය මට හිමි එකම ස්නේහය නුබ වුවත් රැයකට  ගෙවෙයි කාසියකට නුබේ ඔය ප්‍රේමය තවත් එක් රැයකට නොවේ අවැසි මට වෙන්න පතිනියයි සදහට නුබ නමින් සයනයට නම් නොව එක් රැයකට 

  රාගයෙන්  මත් තොල්        සායමෙන් නාස්පුඩු වශිකෘත වනා     පුසුඹෙන්  හැඩැති වැසුණු නොවැසුණු ළය මතින් සරයි රෑ මැදියමේ ඒ              ළදුන් නන්නාදුනන ඇසුරු           සොයමින්  සරන්නට වීදි සරන්නියක    විලසින්  කාටත් නොකී නොදුටු         වේදනාවන්  සැගවී තිබෙන්නට ඇත ළයේ    ගැඹුරින් 

  මහා කළුගල මුදුනේ  නිරුවත් ඔබේ රුව සිත්තම් වූයේ  දිවමය  රුවක් ලද පවට ගිනිගන්න ඇති නුබෙ ළය මඩල නග්න වූ ඒ රූ සපුවට කුරුටු ගී ලියවුණා කැටපත පුරා  එකෙක් නෑ දුටුවෙ  ඔබෙ ළයේ ගැඹුර නග්න රූ සිරියයි  කැටපත පුරා ලියවුණේ   අප්සරාවක වුවත්  ඇයත් එක් තව ගැහැණියක්...